Ένα γράμμα προς τη ζωή..









Αγαπημένη ζωή,


Δεν είσαι εύκολη. Δεν σε κατέχουν όλοι. Πολλούς τους τσακίζεις. Άλλους τους δοξάζεις. Δεν είσαι δίκαιη. 

Είσαι μικρή τ'ακούς; 

Είσαι μικρή, γιατί μέσα σου δεν χωράνε τόσες στιγμές, τόσοι έρωτες, τόσα ξενύχτια, τόσες λύπες, τόσο μίσος, τόσο πάθος , τόσο...τόσο...τόσο..

Περνάς γρήγορα χωρίς να δίνεις την αίσθηση του πόσο σημαντικό είναι κάθε λεπτό σου. Πόσο σημαντικό είναι κάθε χαμόγελο κάθε φιλί. Και μετά χάνεσαι.. Χωρίζεις τις ζωές των ανθρώπων που σήμαιναν τα πάντα με τη δικαιολογία "χαθήκαμε". Τους χωρίζεις και παύουν να προσπαθούν. Τους έμαθες να πετάνε ό,τι χαλάει και όχι να το φτιάχνουν. Και όταν τους ενώνεις ξανά δεν κολλάνε πια γιατί ξέχασαν. Ξέχασαν πως ήταν εκείνα τα λεπτά που σήμαιναν τόσα. Ξέχασαν να νιώθουν. Αυτή ήταν η αγάπη τους. Μέχρι να ξεχαστεί!

Είσαι και άδικη όμως. Είσαι άδικη γιατί πολλές φορές κάνεις τον έναν από τους δύο να ξεχνάει και τον άλλον να θυμάται, και είναι λυπηρό να θυμάται όταν ο άλλος ξεχνά.. Είναι άδικο να νιώθει και να πονάει όταν ο άλλος είναι ανίκανος να νιώσει όσα έταξε. Όταν έχει ξεχάσει τις στιγμές, τα λόγια, τις υποσχέσεις ενώ του έλεγε πως θα ξεχάσει αυτός. Και καμιά φορά γελάει με εσένα ρε ζωή και σκέφτεται πως τα έφερες έτσι. Πως έφερες τα πάνω κάτω τόσο εύκολα.





Και ξαφνικά ο ένας μετά από τόσο πόνο και δάκρυ παύει να νοιάζεται για το οτιδήποτε πια. Περνάς ζωή, και δεν το καταλαβαίνει. Τον περιμένει ακόμα. Περιμένει να χτυπήσει το τηλέφωνο και να δει το γνωστό νούμερο. Περιμένει εκείνα τα βράδια τα ατέλειωτα που γέμιζαν σελίδες από μηνύματα αγάπης. Περιμένει.. Περιμένει.. Μα αυτός δεν θα έρθει. Δεν θα έρθει ποτέ.

Για αυτό μην μου λες ζωή πως είσαι καλή. Δεν σε πιστεύω πια. Είσαι μια δυστυχία με λίγους τόνους χαράς. Και όταν ρωτάω γιατί είσαι έτσι πάντα, μου απαντάς πως αν ήμουν μόνιμα ευτυχισμένη δεν θα έδινα σημασία στην κάθε ευτυχία που θα ερχόταν στον δρόμο μου, ενώ τώρα μέσα στη δυστυχία ψάχνω απεγνωσμένα μια ευτυχία να με κρατήσει σε εσένα.

Μα θέλω να σου πω κάτι ζωή. Θέλω να σε ευχαριστήσω γιατί ξέρεις τι κάνεις. Γιατί ξέρεις ποιους διώχνεις και χάνεις. Ξέρεις ποιους φέρνεις κοντά και γιατί τους φέρνεις. Έχεις ένα καλά οργανωμένο σχέδιο για τον καθένα μας. Το σχέδιο είναι η μοίρα και μέσα από αυτήν μας διδάσκεις και μας χτυπάς.

Σε κάθε πληγή από χαστούκι υπάρχει μια ιστορία. Μια ιστορία λύπης, πόνου αλλά και ένα μάθημα. Ένα μάθημα για να μην ξαναπατήσουμε στο ίδιο σκισμένο σκοινί ή στην ίδια ραγισμένη πέτρα. Μας κάνεις καλύτερους. 'Οχι όλους. Όσους το θέλουν μόνο. Όσοι δεν το θέλουν δεν μαθαίνουν, δεν προσπαθούν, δεν ζουν.


Σε ευχαριστώ ζωή...
loading...



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Από το Blogger.